Tevekkül – Ruhsal Özgürlük

Modern Çağın Anksiyetesine İlahî Reçete: Tevekkül, Teslimiyet ve İbrahimî Duruş

"Yarın ne olacak?", "Borçlarımı ödeyebilecek miyim?", "Ya hastalanırsam?", "Ya işler yolunda gitmezse?"... Modern insan, sırtında taşıyamayacağı kadar ağır bir "gelecek kaygısı" yüküyle dolaşıyor. Panik atak, anksiyete ve tükenmişlik sendromu, aslında tek bir hakikatin unutulmasından, o güvenli limandan demir alıp fırtınalı denize açılmaktan kaynaklanıyor: "Hasbunallah ve ni'mel vekil" (Allah bize yeter, O ne güzel vekildir).

Tevekkül Tembellik Değildir Tevekkül; hiç çalışmayıp "Allah verir" diyerek yan gelip yatmak değildir. Bu, ahmaklıktır. Hakiki tevekkül; çiftçinin tarlayı sürmesi, en iyi tohumu seçmesi, sulaması, gübrelemesi, yani "esbaba tevessül" etmesidir. Ama sonrasında "Ya Rabbi, ben elimden geleni yaptım, artık neticeyi Senden bekliyorum, vereceğin her şeye razıyım" diyerek, sonucu dert etmeyi bırakmaktır. Tarlayı ektikten sonra "ya çıkmazsa" diye uyuyamamak, "Vekil" ismine güvenmemektir.

Ateşi Gül Bahçesine Çeviren Sır Tevekkülün zirvesini Hz. İbrahim (a.s.) ateşe atılırken göstermiştir. Mancınığa konduğunda Cebrail (a.s.) gelip "Bir isteğin var mı?" diye sorduğunda, "Senden bir isteğim yok. O (Allah) benim halimi biliyor, O bana yeter" demiştir. İşte bu muazzam teslimiyet, o devasa Nemrut ateşini, serin ve selametli bir gül bahçesine çevirmiştir.   

Sizin hayatınızdaki "ateşler" (dertler, borçlar, hastalıklar, düşmanlıklar) de ancak bu İbrahimî duruşla sönebilir. Aradan çekilip, direksiyona Kainatın Sahibini geçirmek, ruhun ulaşabileceği en büyük özgürlüktür. Bediüzzaman'ın dediği gibi: "İman tevhidi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü, tevekkül ise saadet-i dareyni (iki dünya mutluluğunu) iktiza eder."